blog

Ide’s solliciteerblunder

Geplaatst op

Omdat door Corona onze uitzending is uitgesteld is Ide momenteel alweer een paar maanden druk op zoek naar een baan in zijn oude vakgebied. Vanwege het virus zijn er nog weinig concrete leads gekomen. Maar deze week had hij toch een sollicitatiegesprek. Dat het solliciteren niet zonder slag of stoot gaat blijkt wel uit het volgende:

Gister had ik een sollicitatiegesprek bij een bedrijf. Ik had me dacht ik netjes voorbereid door mijn CV uit te printen voor de interviewers en snel op de site van het bedrijf te checken waar ik kon parkeren en hoe ik vanaf daar moest lopen. Netjes op tijd aangekomen bij het bedrijf zie ik geen bedrijfsnaam naast de deur die open staat dus ik loop door naar binnen. Daar word ik hartelijk welkom geheten en natuurlijk krijg ik netjes een kopje koffie en wordt me uitgelegd waar de WC is. Ik moet even wachten terwijl de dame die me welkom heeft geheten tegen me zegt dat ze Anton even zal bellen. Er flitst door mijn hoofd dat ik met Antoine een gesprek heb maar soms gaat dat nou eenmaal zo dat officiële namen in de wandelgangen wat anders zijn.

De dame krijgt Anton niet aan de lijn en vraagt aan een collega van haar die toevallig langsloopt of hij even naar boven wil lopen om Anton te zegen dat de sollicitant er is. Dat doet hij waarna hij naar beneden komt en aan het werk gaat en ook een beetje social small talk met mij begint.

”Op welke functie solliciteer je?” Ik zeg hem dat ik geen officiële vacature tekst heb gezien maar dat het waarschijnlijk wordt omschreven als mechanical engineer.

“Okee..” zegt hij.

Even later: “Wat voor project ga je aan werken?” Ik antwoord hem dat ik het project uitgelegd zou krijgen tijdens het gesprek.

“Okee..” zegt hij.

Een derde vraag: “Hoe ben je eigenlijk op ons bedrijf gekomen?” Ik leg hem uit dat de eigenaar van het bedrijf (ik noem z’n naam) mij via LinkedIn gevonden heeft en contact met me opnam of ik niet voor zijn bedrijf (ik noem de bedrijfsnaam) zou willen werken.

“Okay” zegt hij: “dan denk ik dat je verkeerd zit! Volgens mij moet je hiernaast zijn! Dit is niet alleen voor mij een grote verassing maar ook voor de dame die me zojuist zo vriendelijk ontving. We lopen samen naar buiten en een paar meter verderop blijkt nog een gebouw te zijn waar inderdaad een tweetal interviewers al een poosje op me wachten.. whoops!

blog

En toen kwam het virus..

Geplaatst op

Plannen maken. Daar zijn we goed in. Strakke planningen, doelen halen, een plan voor de financiering van dit alles…  We denken er goed over na. En neigen het idee te hebben, dat we alles in de hand hebben.

Maar niets blijkt minder waar. Uit het niets, (of nou ja, zo lijkt het) komt er een virus. En dat virus gooit al onze plannen in de war. En niet alleen onze plannen, maar ook de plannen van heel veel andere mensen. Sterker nog, niet alleen plannen, maar onze maatschappij is in een hele korte tijd drastisch veranderd. Zekerheden bleken valse zekerheden. En onze strak georganiseerde maatschappij blijkt dan toch verschrikkelijk kwetsbaar.

En hoe nu verder? Wij, in onze menselijke planning, hadden bedacht dat we in het voorjaar klaar zouden zijn voor uitzending. Alle training is afgerond, alle voorbereidingen zijn klaar. We zijn klaar om te gaan werken in de uiteinden van de aarde! We hebben onze banen opgezet, onze zekerheid van een vast inkomen laten varen… De planning loopt nu zo anders, door het coronavirus is ook MAF in crisis en kunnen we voorlopig niet vertrekken. We zouden ons kunnen afvragen; ‘God, waarom? We zijn klaar om te gaan, hebben alles stopgezet om te vertrekken! We hebben geen inkomen meer, hoe gaan we zorgen voor onze kids?’ We kunnen boos worden, ongeduldig of kwaad. Maar we besluiten om onze zegeningen te tellen. Er is Iemand, die ongelooflijk goed voor ons zorgt. We krijgen een grote doos boodschappen als we het nodig hebben. De kinderen groeien hard, en dan komt er iemand met een tas vol kleren; ‘we dachten aan jullie.’ Lieve vrienden die voor de deur staan met een prachtige bos bloemen om ons te bemoedigen in deze onzekere tijd. Een kadobon voor boodschappen, een aanbieding om ons te helpen.

Nee, we kunnen onze planning laten varen, zekere dingen blijken niet zo zeker te zijn. Maar wat we heel zeker weten, is dat God voor ons zorgt. We merken het elke dag weer en voelen ons dankbaar en enorm gezegend.

Taken at Gove Airport during a thunderstorm – photographer Balz Kubli